Mensen houden van talenten en genieën. Keer op keer zitten er miljoenen mensen aan de buis gekluisterd wanneer er weer een nieuw seizoen wordt uitgezonden van X-Factor, The Voice, Holland’s Got Talent. Altijd maar op zoek naar een moment van verbazing. Een moment van verbijstering. Een geval van ‘talent’.

Ik heb alleen een probleem hiermee: ik geloof niet in talent. We worden allemaal geboren zonder dat we kunnen lopen. Vanaf dat moment moeten we alles nog leren. Ooit gehoord van een baby die de kruipfase oversloeg omdat hij een talent had voor lopen en dus al liep na 3 weken?

We leren lopen doordat we dit afkijken. Wij doen dit na. Dit heet oefening. En oefening baart kunst.

James Coyle heeft een briljant boek geschreven; The Talent Code – Greatness isn’t born, it’s grown. Hierin beschrijft hij het fenomeen talent en tevens ook de reden waarom we te gemakkelijk denken over de talenten in deze wereld.

We noemen Christiano Ronaldo een voetbaltalent. Terwijl er niemand meer traint dan hij. Bij alle clubs waar hij heeft gespeeld, zijn z’n ploeggenoten verbaasd over zijn enorme drive. Hij staat al op het veld wanneer de 1e speler komt en blijft op het veld wanneer de laatste weer vertrekt. Hij is extreem strikt in zijn dieet en drinkt geen alcohol.

En dan komen we bij het fenomeen ‘talent-hotbeds’. Plekken waar op verrassende wijze ineens veel ‘talenten’ vandaan komen. Daniel Coyle ging op onderzoek uit en kwam erachter dat op deze plekken, waar dan ook ter wereld, op eenzelfde wijze wordt getraind. Of dit nu voor een sport is, het bespelen van een muziekinstrument of theater. ‘Deep Practice’ noemt hij dit.

En Deep Practice zorgt voor ‘talent’.

Talent als excuus

Ik geloof dus niet in talent. Maar toch wanneer ik het hier met mensen over heb, kunnen ze bijna boos worden. Alsof ik toorn met iets dat gegeven is.

Ik zie dit anders.

En Lisa Nichols (Amerikaanse auteur, spreker en ondernemer) verwoord dit zo verschrikkelijk mooi!

You do not get to make me extraordinary as an excuse not to succeed.

 

Deze zin raakt mij diep van binnen, want dit is zo waar!

Dit excuus heb ik zelf ook jaren lang gebruikt.

Wanneer wij kijken naar ‘talenten, genieën en idolen’, dan zien wij het resultaat. Maar wij kijken niet naar de enorme hoeveelheid werk, strijd en overgave die erin zit.

Sterker nog: wij doen net alsof het die mensen aan is komen waaien. Alsof ze er niet zoveel voor hebben hoeven doen. Alsof ze er mee zijn geboren.

En wanneer we zo naar deze mensen kijken dan wordt dit voor onszelf onmogelijk. Want wij ‘weten nou eenmaal dat dit bij ons niet zo is.’

 

Bullshit!

 

Ik geloof dat iedereen tot nagenoeg dezelfde prestaties in staat is. Mits we het werk erin stoppen dat daarvoor nodig is.

Zetten wij iemand op een voetstuk, dan maken we diegene speciaal. En daarmee plaatsen we zijn prestaties buiten ons bereik.

Het houdt ons tegen om te excelleren en ons buitengewone potentieel te benutten.

Maar bovenal houdt het ons veilig op onze plek.

We worden nou eenmaal niet geconfronteerd met onze eigen zwakheden door iemand die op een voetstuk is geplaatst.

Dus mijn vraag aan jou: wie of wat maak jij speciaal als een excuus om zelf niet te hoeven slagen?